الف ب پ ت ث جیم چ .....

داشتم Hozier گوش میدادم که غم عالم تلنبار شد توی دلم. بابا رفته ماموریت و امشب ِ ما بدون حضور او صبح میشود. من خسته ام و مامان هم خسته است و میم هم خسته است. و احتمالا بابا هم خسته است. و سین حتما توی سفر بهش خوش میگذرد. ولی آن یکی سین هم لابد خسته است -من که نمیدانم-! دلم چای میخواهد ولی حتی اگر هم اقدامی بکنم تا چای دم بکشد خوابم خواهد برد. چون خسته ام. شاید بپرسید چرا نمیخوابم. سوال خوبیست و جوابش این است که "داشتم Hozier گوش میدادم که غم عالم تلنبار شد توی دلم". و درست همین "غم عالم" که صدای Hozier برایم تداعی اش میکند نشسته است روی قفسه سینه ام و نمیگذارد بخوابم. پینترست را باز میکنم و عکسهای رنگی و شاد را بالا و پایین میکنم. گوشی را پرت میکنم روی تخت و میم را صدا میزنم که:"کارت با لپ تاپم تموم نشد؟" و جواب میشنوم که:"بیا ببرش!" قبل از رفتن و آوردن لپ تاپ تلگرامم را چک میکنم. همه خوابند. آهنگ Hozier را برای نون و الف میفرستم. و بعد میروم لپ تاپ را میآورم. روشنش میکنم و یکراست وبلاگم را باز میکنم. و مینویسم.. از دوچرخه.. از لعنتی های ناتوان و محدودی که زندگی ام را گرفته اند.. از اینهمه نداستن.. از "غم عالم".. از Hozier.. از نهنگ قاتلی که توی خلیج گیر افتاده.. از خودم که خسته ام.. و از مامان و از بابا و از میم و از سین ها و از عین.. و از آن یکی میم که دلم برای خنده های طوفانیش لک زده.. مینویسم و دلم چای میخواهد.. اما خسته ام و غم عالم افتاده است روی سینه ام!! مینویسم و دلم میخواهد ال ای دی گوشیم بنفش مایل به قرمز شود. و ببینم که دیگر خوشحال نمیشوم :)

نقطه مجهول...