شاید هم سیل..

شعر میخوانم و توی سرم انگار لشکری مهیای جنگ بر طبلهایشان میکوبند. شعر میخوانم و توی دلم انگار پای تمام هفت، هشت میلیارد آدم روی این کره خاکیست، که بر زمین کوبیده میشود. و این نگاه من است که انگار به چشمهای شاعرانهی این کلمات، دوخته شده است. به چشمهای شاعرانهی این کلمات جاری.. در زندگی من..

نقطه مجهول...