آبِ جاری

تغییرات برای من به هیچ عنوان نه ناگهانیاند، نه عجیب و غریب و تکان دهنده. ذرهای به طوفانی که بخواهد همه چیز را زیر و رو کند شباهت ندارند. بیشتر شبیه جریان آبی هستند که جاری میشوند و ذره ذره شکل بستر خود را تغییر میدهند. مکرر و مداوم اتفاق میافتند، اما در عین حال به هیچ عنوان تبدیل به عادت نشدهاند، که اگر میشدند دیگر تغییر به حساب نمیآمدند. شاید بتوان زمان و دیدهها و شنیدهها و تجارب و آموختهها را، بعلاوهی هرچه از درون سرچشمه میگیرد، تشبیه کرد به همان جریان آب، که در بستری که میشود به آن گفت حقیقت وجود آدمیزاد، جاریاند. بستر خود را آرام آرام شکل میدهند و میروند. حالا که دارم به گذشته و تغییراتی که تا به امروز بر من گذشته نگاه میکنم، با خودم فکر میکنم که اصلا چه چیز بهتر از اینکه آدمی ردپا و صدای گامهای تک تک ذرات این جریان مداوم را، در بستر وجودش احساس و زندگی کند؟ مگر زندگی چیزی جز تغییر و خروش و همین حرکات پیوسته است؟

نقطه مجهول...