مخلوقات زبان

زبان شگفتانگیزترین چیز دنیاست. همیشه به آدمهایی که زیر و بم کلمات لااقل یک زبان را خیلی خوب بلدند، غبطه خوردهام. به آنها که میدانند چطور میشود بدون واسطه کلمات را به کار گرفت و با آنها چیز خلق کرد. چراکه مخلوقات زبان، سحرانگیزترین و چه بسا حیاتیترین اجزای زندگی بشریاند. با زبان میشود رأس ساعت ٢٣ ماه را خاموش کرد و خورشید را به جای آن نشاند. میشود زمان را شکست و مکان را توی چنگ کشید. با زبان میشود توی دو ثانیه، یک کشور بزرگ به وسعت روسیه ساخت و قاره جدیدی برایش دست و پا کرد. میشود ستارهها را دانه دانه توی نمکدان جمع کرد و پاشید روی تن پاییز. روی کاسه گل قرمزی پر از انار. با زبان میشود تعریفها را تغییر داد. میشود نور را عدم حساب کرد، نه تاریکی را. میشود موجودی خلق کرد، از جنس کلمات، با پاهای خیلی خیلی بلند. آنقدر بلند که بتواند از چند کهکشان آنورتر بیاید و حجم مهربانش را توی چشمهای آدمها آب کند. با دستهای بزرگ سخاوتمند. آنقدر سخاوتمند که تا بازشان کرد، جهانمان را کلمات با خودشان ببرند. توی خودشان حل کنند. با زبان میشود زبان را شکست داد. و کلمات را در هم کوبید. با زبان میشود با دستهای مرگ، آنچنان به زندگی افتاد، که تمام زندهها پشت سر کلمات جا بمانند. با زبان میشود هرچیزی را هست کرد. میشود هرچیزی را نیست کرد.

و این شگفتی و عظمت زبان است. و سحر مخلوقاتش.

نقطه مجهول...