تا ساحل دریای جان..

یک دوست اهل پاکستان پیدا کردهام که تصمیم دارد فارسی یاد بگیرد. خودش میگوید کشورش پر از فارسیزبان است و این او را به فارسی یاد گرفتن تشویق کردهاست. حالا هم من معلم زبان فارسی او شدهام. اما فارغ از همه اینها چیزی که حالا میخواهم بگویم این است که عشق به مولانا و اشعار و افکارش من را وادار کرد با زبانی که برایم چندان ملموس و به قلبم نزدیک نیست، از او حرف بزنم. از مولانا، از افکارش، از اشعارش، و از عشقم به او. مولانا برای من مثل یک صدای مهربان است توی گوشم که راه را بهم نشان میدهد. نجوا میکند که "نترس، چیزی که گم کردهای درست همینجاست. لابلای کلمات من، توی قلبت!"

نقطه مجهول...