آوارگی و کوه و بیابانم آرزوست

چقدر این چندوقت دلم خواسته یک کوله پشتی بزرگ بردارم و بزنم به دل جاده. تنهایی بروم پیش آدمهای جدیدی که نام کوچکم را نمیدانند، نام خانوادگی ام را نمیدانند، کار و رشته ام را نمیدانند، حتی زبانم را نمیدانند، و تمام چیزی که از من میبینند همان دختر تنهای ماجراجویی باشد که مهمان شهر و محله شان شده. دختری که تمام غصه ها و مشکلات احتمالی اش را پشت در اتاقش جا گذاشته و به روی جاده میخندد، و سعی میکند چیزهای بیشتری از خودش بداند. و لبخندهای کشدارتری از اعماق وجودش بیرون بکشد. این واقعا هیجان انگیز نیست؟

نقطه مجهول...